Laxá í Aðaldal

Jólagjöfina í ár fékk ég.  Og að mínu mati besta bókin, enda tilheyrir hún æskustöðvum mínum, bókin heitir Áin  og fjallar um drottningu laxveiðiánna . Áin fagra með söngfugla ljúfa og fagurskreytta bakka af þúsundum tegunda blóma og trjáa, söngur vatnsins sem liðast í norðurátt með spegilsléttum breiðum  og þröngum árhvíslum, straumhörðum iðum þar sem maður horfir á Straumöndina hvika í sterkum lænum, já svo laxinn sem sýnir sínar sterkustu hliðar ásamt veiði-eðli mannsins sem fær sín notið á stundum þar sem himnafaðirinn brosir sínu fegursta við byrtuskil kvölds og nætur, það er þá sem laxinn tekur og helst aldrei sem fyrr. Já stórlaxaveiðin er þekktust í ánni sem heitir Laxá í Aðaldal, þetta er áin sem faðir minn og við fjölskyldan höfum átt ljúfar stundir við og munum aldrei gleyma, ættartengslin eru sterk og  ógleymanleg. Mannlýsingar í bókinni eru með þeim betri og einlægari,  nú staðháttarlysingar nánast fullkomnar. Bókin Áin fær fullkomna einkunn frá mér og þörf lesning veiðimanna svo ekki væri nema til að virða laxveiðina og ána til fulls.
Heyrumst.

Legsteinninn sem Edda segir frá í greininni.

Eyjablaðið Fylkir datt inn um bréfalúguna í gær, eins  og það gerir á sama tíma á hverju ári, alltaf tilhlökkun þegar málgagnið kemur svona rétt fyrir jólin með fullt af myndum  af hinum látnu eyjamönnum og góðum greinum. Augnkonfektið í þessu blaði er auðvitað grein Eddu vinkonu minnar frá Kirkjubæ. Manni hlýnar um hjartaræturnar við að lesa tippsin öll af mannlýsingum Eddu, já eins og hún segir sjálf „Kirkjubæjar-skrílnum“ Einhvernveginn er maður komin á túnin austan við girðingu og farinn að feta sig hægt og rólega heim á hlaðið hjá Toppa á mjólkurbílnum, sem jú var algjört ævintýri og skemmdi ekki ef maður fékk að fara bæjarleið með Tobba í mjólkur-útburð.  Við lestur greinarinnar var maður kominn til Vestmannaeyja svo víst eins og það hafi gerst í gær, minningaflóðið ágerist eftir því sem lengra er komið í grein Eddu og hjartað fyllist af barnslegri gleði. Kirkjubæirnir voru Vestmannaeyjar þess tíma og gleymast ekki þó heilt eldgos hafi umhverft þessum fallega stað eyjamanna 

Helgi framundan og spenningurinn fyrir jólahátíðinni komin á fullt, skreytingar bæjarbúa setja ljúfan svip á umhverfið. En ósköp verður samt þessi tími fljótur að líða, manni finnst jólin varla komin þegar hátíðinni er lokið, kannski að þetta fylgi aldrinum, má vera. En mikið hefur nú breyst, man eftir mér þegar ég átti heima á Húsavík smá polli, þá var allt jólahald með öðru sniði td. máttum við krakkarnir ekki fara inní stofu fyrr en búið var að skreyta jólatréið, gleymi því ekki þegar pabbi opnaði stofuna á sama tíma og klukkurnar hringdu inn jólin og við okkur blasti þetta líka fallega jólatré og allir pakkarnir að ógleymdum öllum músastigunum um allt loftið og skreytingarnar, já þá voru barnslegu augun stór svo minntu á undirskálar. Já þetta eru breyttir tímar, flestar stofur opnar svo börnin taka auðvitað þátt í allri, já bókstaflega allri jóla-skreytingunni. En svona var þetta í denn og hefur verið talið miklu jólalegra þá, ég er ekki frá því að svo hafi verið,
enda spenningurinn tvímalaust meiri.
Heyrumst. 

Það ætlar ekki að blása byrlega fyrir okkur í samgöngumálum, enn einusinni er Herjólfur með skemmdan ugga og það af mannlegum mistökum, já slæmt mál. Ég stóð alltaf í þeirri meiningu að skipstjórnunin færi þannig fram á slíku farþegaskipi að um borð væru ákveðnar reglur viðhafðar og tékk listi lægi frammi við komu skips í höfn, það væri nú ekki vanþörf á því að taka upp slíkar reglur bara eins og gert er í fluginu. Mannleg mistök eru ekkert ný af nálinni, þau eru alltaf til staðar og verst fyrir þann sem verður fyrir þeim, en ábyrgðin er samt alltaf skipstjórans og það er hann sem á að lesa upp tékk lista þegar farið er úr höfn eða í höfn.
Heyrumst.

Halldór Davíð Benediktsson

Þá er komið að minni árlegu vinnu í kirkjugarðinu, en þá er farið með ljósa-krossana á leiði ættingja og vina. Við erum með tvo krossa sem við setjum alltaf á leiði tengdaforeldra minna og mágs míns, þetta er dagur mikilla og ljúfra minninga eins og hjá svo mörgum. Kirkjugarðurinn hér í eyjum fyrir jól er með þeim fallegri enda eyjamenn duglegir að skreyta hjá sínum látnu ættingjum. Ég myndi auðvitað viljað getað skreytt leiði föður míns fyrir norðan en því miður þá yrði það alltof mikið ferðalag landið á enda, en hugsun mín er hjá föður mínum og þá sérstaklega um þessar mundir.
Heyrumst.

Gaman og athyglisvert er að lesa greinina í Fréttum af viðsnúningi samgönguráðherra gagnvart fjölda ferða Herjólfs. Það er alltaf athugunarvert þegar ráðherra snýr skoðunum sínum á hvolf og burt séð frá mikilvægi byggðarlags eins og í okkar dæmi. Herjólfur er náttúrulega bara okkar ferðamáti og má ekki undir neinum kringumstæðum hræra í þeim málum.
Heyrumst.

Nú er dagur að kveldi kominn, dagurinn búinn að vera góður og ótrúlegt hvað hver vikan er fljót að líða. Framkvæmdir við sjúkrahúsið ganga vel og nánast fullt af iðnaðarmönnum á öllum hæðum, það kemur alltaf skemmtilegur andi með iðnaðarmönnum og glettnin ekki langt undan, einn þeirra var með skemmtilega sögu að segja og má ég til með að láta hana detta inná bloggið.
 

Gamall maður situr við veisluborð í afmælisboði með fullt af fólki, er hann skyndilega finnur fyrir óþægindum í öðru eyranu. Hann klórar sér í eyranu og út úr því dettur STÍLL. Fólkið í boðinu starir furðu lostið á kauða, sá gamli segir eftir smá umhugsun:
 "Nú veit ég hvar heyrnatækið er..."

Já þeir klikka ekki iðnaðarmennirnir á sjúkrahúsinu.
Heyrumst.

Sunnudagur annar í aðventu og hann er genginn í austan rok 20m á sekúndu og fimm stiga hita, já það er ekki beint jólalegt hér í eyjum þessa stundina. Annars gengur þetta allt sinn vanagang og ósköp lítið sem ég hef að segja á þessum drottins degi. Dagurinn í dag verður náttúrulega enginn útivistardagur vegna veðurs en maður unir sér bara inni og lætur lítið fyrir sér fara. Hafið það gott síðasta dag helgarinnar og við heyrumst.

Vetur í eyjum

Laugardagsmorgun og styttist í jólahátíðina þó nú sé vorveður í lofti. það er ekki laust við að Íslenska þjóðin sé með hnút í maganum vegna Icesave
hryllingsins sem hefur verið í umræðunni svo lengi að almennt held ég að almenningur sé orðinn dofinn fyrir öllum þeim skuldum og þeim yfirgangi sem yfir okkur hefur gengið. En nú er komin enn ein byrjunarstaðan á þessu ljóta máli, nú á málið að skoðast betur og fara fyrir sérfræði-smásjá og það erlendra lögfræðinga. Já enn og aftur verðum við að bíða eftir niðurstöðu og óskandi að hún verði okkur til góðs.
Gaman væri að heyra ykkar álit á þessu máli.
Heyrumst